Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι η αγάπη γνωρίζει πως να επιβιώνει. Πως είναι συναίσθημα. Τέλειο. Ένα συναίσθημα που, είτε αμοιβαίο είτε όχι, υπάρχει όταν είναι πραγματικό. Και από κοντά και από μακριά.

  Επιστημονικές έρευνες και μελέτες απέδειξαν πως σε μία ουτοπική κατάσταση, το καλύτερο θα ήταν όλοι να ξεκινούσαμε από την δεύτερη αγάπη μας. Τι ειρωνεία, μου θυμίζει εκείνο που λένε "να τρέχεις μόνος σου και να βγαίνεις δεύτερος"...

 

  Έτσι, ακόμα μία μέρα κυλάει, με τον σκύλο να περιμένει στο χαλάκι της εξώπορτας. Χωρίς να κλείνει ούτε κλάσμα δευτερολέπτου τα μάτια. Περιμένοντας πίσω τον μόνο άνθρωπο που ανήκει. Και ας μην γυρίσει ποτέ...

 

 

 http://blip.fm/profile/madvil/blip/5918990

 

 From wikipedia http://en.wikipedia.org/wiki/Video_game_addiction :

 

Video game addiction, or more broadly video game overuse, is excessive or compulsive use of computer and video games that interferes with daily life. Instances have been reported in which users play compulsively, isolating themselves from, or from other forms of, social contact and focusing almost entirely on in-game achievements rather than broader life events.

 

This isn't news. This is far from news. Ever since the videogame industry experienced a massive explosion with the arrival of home consoles, gaming started to become an acceptable form of entertainment. At first at younger audience, then it spread at adults, offering a fun time and a good alternative from the junk television on cold days. And when a game ends and you save the world for one more time (or something), the sense of achievement fills your mind. You feel that you passed another obstacle, that you moved forward... But you haven't.

 

Psychologists mention that the delusion of achievement is one of the many reasons someone gets stuck in videogames. Getting a new sword, achieving a guitar record, putting more goals that you have ever do... You name it, I do it. So what? I mean, what happens next? What happens after the sword, guitar or match? Another one, better. And the story goes on and on...

 

Then you sit inside your house even on sunshine. Then your friends want you to go for coffee, but you can't. You gotta achieve. The next level. Because you got free time now, time that you won't have later. Or so you think... It's then when you become engulfed into playing, over and over and over... Console games have an ending, but what happens when we talk about an online game?

 

Ah, online games : Counter strike, World of warcraft... They not just offer the achievement delusion, they even offer the social delusion. And let me tell you this, communicating with gaming addicts inside a game is slightly different than participating in a social network. Let me tell you why this detail is such a big matter : Because, in social network, communication and participation is the basic concept, while the basic concept in an online game is to achieve : Go kill a boss, go farm for items, go kill other players, go, go, go...to hell.

 

Since it's easy for someone to open up his "self-esteem mode" and defend himself with any childish way he can, and admiting mistakes takes balls... I know all of these things first hand because I do them too. I started with the whole online gaming phenomena shortly after I left the greek army. I promised to myself that it was just a break after a long time away from home and that I needed a way to pass my free time. By then, my friends went either to England or somewhere in Europe, or they were just gone. My only friends were made in a local internet cafe. That was what made me happy : Belonging somewhere. So I started playing Counter Strike. It was the beginning of an end, of the end of social life, of simple communication, of aggressiveness within my family. Just when you become familiar with the terms "QQ moar nub", "scrub", "learn2play" and you use "lol" when you go outside with a girl for a drink, then you realise you hit the bottom of the well. Well, you don't realise it happening, it just happens. Just like every changes in life.

 

Gaming addiction cannot be compared with heroin : Gaming wins by a large margin. Gaming is more like gambling, only thing is it costs you your time and, since time equals money for many, it cost you more than money sometimes... By the time you realise it's destructive you have already developed bad hygiene habits, you don't eat often because you are in a group right now and you can't consentrate on your job because you are thinking where you will go to grind gold once you go back home.

 

 

 

Industry will have a few more years to accept it. Doctors won't have enough hard evidence to categorize it as a form of disorder. Realise it now, before it's too late. Do it for you.

 

Edit : Minutes after compiling my experience as short and descriptive as I could, Dimis showed me the new issue of the escapist featuring gaming addiction (and I thank him for that).  You can find it here : http://www.escapistmagazine.com/features/issue/194

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Πόσοι και πόσες από εμάς δεν έχουμε κάνει όνειρα. Είναι γνωστό φαινόμενο στην φύση των ανθρώπων να ονειρεύονται πράγματα που η παρούσα κατάσταση τα θεωρεί άπιαστα : Να πάρουν το ιδανικό σπίτι, να κάνουν την ιδανική οικογένεια με το έτερον ήμισυ που θα κερδίσει την καρδιά τους, μερικές φορές ακόμα και να κερδίσουν το τζόκερ. Όμως ποτέ δεν πλησιάζουν τον ρεαλισμό σύμφωνα με την παρούσα χρονική στιγμή.

 

  Ενίοτε, υπάρχουν και εκείνοι που διαχωρίζουν τα όνειρα με τους στόχους, λέγοντας ό,τι στόχος είναι κάτι που προσπαθείς καθημερινά και για μεγάλο χρονικό διάστημα να το κάνεις πραγματικότητα. Μπορεί κανείς να πεί πως έχει στόχο να κερδίσει το τζόκερ, αν παίζει καθημερινά; Ας το πεί. Για μένα όνειρα και στόχοι είναι πλεον το ίδιο πράγμα, από την στιγμή που παίρνεις πρωτοβουλία να δραστηριοποιηθείς για να τα κάνεις πραγματικότητα.

 

  Σε τι βαθμό όμως, μπορείς να προσπαθήσεις; Εξαρτάται πόσο πολύ το θέλεις. Εμένα, βλέπεις, με έχουν κατακρίνει αναρίθμητες φορές για το όνειρο που έχω. Μου έχουν πεί πόσο μάταια προσπαθώ, μου υπενθυμίζουν σε φιλικά πλαίσια το πόσο άδικα χάνω τον χρόνο μου και ό,τι έχω ψευδαισθήσεις αν πιστεύω πως μπορεί κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Και ποιά όνειρα δεν αποκαλούνται ψευδαισθήσεις πρίν πραγματοποιηθούν; Μόνο όσα κατορθώνονται να αποκτηθούν μέσα σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα, γιατί είναι ορατός ο δρόμος προς την επίτευξη τους και από τους απλούς παρατηρητές.

 

  Εμένα που με διαβάζεις, αναγνώστη, με έχουν καταδικάσει γιατί ερωτεύτηκα. Γιατί στα 28 χρόνια ζωής μου είχα την χαρά και την στεναχώρια να γνωρίσω μία κοπέλα η οποία με την στάση της απέναντι μου, άλλαξε τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης μου για πάντα. Είτε με τα λόγια της, είτε με την σιωπή της. Γιατί και η σιωπή είναι συμπεριφορά, γιατί και η σιωπή είναι επιλογή και σαφώς κάθε επιλογή έχει αντίκτυπο.

 

  Η δική μου επιλογή έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό. Δεν έχω επιλέξει να γίνω άμεσα ενοχλητικός γιατί σαφώς ούτε σε εμένα θα άρεσε αν μου το έκαναν. Δεν παριστάνω πως είμαι κάποιος άλλος, ούτε θα προσπαθήσω να γίνω αποδεκτός από κανέναν και καμία. Θέλω απλώς να γίνω καλύτερος. Και πού ξέρεις, ίσως κάποια μέρα να με θυμηθεί. Ίσως κάποια μέρα να γυρίσει να με αντικρύσει. Όμως θέλω να το κάνει από μόνη της.

 

  Ακόμα και αν δεν γίνει ποτέ αυτό...

  Ακόμα και αν η ίδια έρθει και μου το πεί...

  Ακόμα και αν ο Θεός ο ίδιος κατέβει να μου το πεί...

 

  Εγώ θα συνεχίσω να γίνομαι καλύτερος. Γιατί δεν θέλω να μετανιώνω που δεν προσπάθησα. Και γιατί ακόμα και αν δεν τα καταφέρω ποτέ, θα έχω κερδίσει έναν καλύτερο εαυτό μου.

 

Καλή συνέχεια.

I’ve been in a rut as long as I can remember. From work to friends, from reading to playing....

 I think I was raised into a rut actually. A path where I ignored the things I wanted to gain the things other people wanted...

They say "you can't always get what you want, so how come everyone else had a share to shape me into what I am? How

come anyone has an opinion about the things I do, the things I feel, the person I want to be. How come the rest of the people

undeniably decided about what is good for me and what is bad? No, you won't have it your way, cause I'm about to grab

this snotty catchy phrase of yours and stuck it up your ass.

 

 I’m tired of feeling emotionally exhausted, tired of feeling like I am under a fucking microscope from everyone, tired of leaving things

in a fucking "to-do list"... I am tired scrambling to gain control of my life. The days pass so quickly...and I’m done with it.

I'm going to be the person I want to be, no matter what you say.

 

P.S. : I still love her...